Mariusz KAMIŃSKI

Addressing impunity through EU sanctions, including the EU Global Human Rights sanctions regime (so called “EU Magnitsky Act”)

Sprawozdanie, nad którym pracowałem jako kontrsprawozdawca, dotyczy bardzo istotnego narzędzia, jakim są unijne sankcje. Właściwe ich stosowanie powinno służyć wzmacnianiu ochrony praw człowieka na świecie, ale także pozytywnie wpływać na nasze bezpieczeństwo, przejrzystość relacji gospodarczych oraz obniżać presję migracyjną. Niestety unijny system sankcyjny daleki jest od ideałów, a rozwiązaniem problemów nie może być wprowadzenie głosowania większością kwalifikowaną, co osłabiałoby spójność Unii, rozbijało solidarność i w konsekwencji prowadziło do dalszej erozji egzekwowania sankcji. Jako Polak chciałbym zwrócić uwagę na słabe stosowanie sankcji w naszym najbliższym sąsiedztwie, które powinno być w centrum naszej uwagi. Jako minister spraw wewnętrznych tylko jednego dnia zdecydowałem o wpisaniu na polską listę sankcyjną 365 obywateli Białorusi oraz o zamrożeniu środków 20 podmiotów i 16 innych osób powiązanych głównie z kapitałem rosyjskim. Unijna lista dotycząca reżimu Łukaszenki jest zdecydowanie zbyt krótka i słaba. Dlatego cieszę się, iż udało się nam wypracować liczne rekomendacje, które mogą poprawić spójność i skuteczność stosowania sankcji, ale także zintensyfikować walkę z bezkarnością, zwiększyć przejrzystość oraz zapobiec obchodzeniu sankcji. Istotnym wyzwaniem jest rozszerzenie sankcji o przestępstwa korupcyjne. Sankcje powinny również gwarantować, że osoby odpowiedzialne za poważne naruszenia praw człowieka i korupcję nie pozostaną anonimowe, a tym samym ujawniać tożsamość osób odpowiedzialnych za te naruszenia.

Resolution on continuing the unwavering EU support for Ukraine, after three years of Russia’s war of aggression

Przedłożony wspólny tekst rezolucji już w momencie jego składania zawierał poważny błąd. Krytyka Stanów Zjednoczonych w trakcie kluczowych negocjacji była politycznym manifestem niektórych sił w Parlamencie Europejskim, dążących do wypchnięcia USA z Europy. Kuriozalne jest, że te same środowiska, które dziś krytykują USA za podjęcie negocjacji pokojowych, w przeszłości promowały porozumienia mińskie – nieuwzględniające ani Stanów Zjednoczonych, ani państw mojego regionu i nieprzewidujące żadnych dodatkowych gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy. W kontekście również wczorajszych rozmów w Arabii Saudyjskiej, wiele zapisów atakujących Stany Zjednoczone nie znajduje odzwierciedlenia w faktach. Dlatego moja grupa zgłosiła szereg głosowań wyłącznych oraz imiennych, które jasno przedstawiają moje stanowisko wobec poszczególnych zapisów rezolucji. Pomimo tych błędów, rezolucja jednoznacznie wspiera Ukrainę i sprzeciwia się rosyjskiemu imperializmowi. Zawiera także istotne elementy z rezolucji EKR. Dlatego zagłosowałem za jej przyjęciem.

Resolution on the white paper on the future of European defence

Rezolucja na temat przyszłości europejskiej obronności wymaga chłodnej analizy. Choć trafnie przedstawia niektóre zagrożenia, to proponuje niedopuszczalne rozwiązania w obszarze bezpieczeństwa narodowego, które pozostaje wyłączną kompetencją państw członkowskich. Dlatego w głosowaniach imiennych wsparłem poszczególne zapisy i poprawki, które były zgodne z polskim interesem, nad ostatecznym dokumentem głosując przeciw. Nie do przyjęcia jest postulat odejścia od zasady jednomyślności na rzecz głosowania większością kwalifikowaną. Chciałbym zauważyć, że Sojusz Północnoatlantycki – pomimo większej liczebności i zróżnicowania – utrzymuje zasadę konsensusu jako fundament podejmowania decyzji. Nie możemy dopuścić do sytuacji, w której w kwestiach bezpieczeństwa przegłosowywałyby nas państwa, które wielokrotnie myliły się co do Rosji. Mój sprzeciw budzi także zapis o „rzeczywistej Europejskiej Unii Obrony”. Jest to uderzenie w NATO i więzi transatlantyckie. Bezpieczeństwo Europy nie może być budowane w konfrontacji ze Stanami Zjednoczonymi. Szczególnie niebezpieczne są propozycje dotyczące koordynacji przez instytucje unijne wykorzystania uzbrojenia państw członkowskich. Centralizacja zarządzania polityką obronną przez Unię oznacza otwarte wkraczanie w kompetencje państw członkowskich i NATO. Podobne zagrożenia dostrzegam w przedstawionej koncepcji jednolitego europejskiego rynku obronnego. Zapis o „preferencji europejskiej” wymusza zakup europejskiego uzbrojenia, wykluczając najnowocześniejsze amerykańskie czy południowokoreańskie uzbrojenie.

Resolution on Russia’s disinformation and historical falsification to justify its war of aggression against Ukraine

Parlament Europejski przyjął dzisiaj ważny dokument potępiający pakt Ribbentrop-Mołotow, jego tragiczne skutki w postaci sowieckiej okupacji, narzucenia przemocą komunistycznych reżimów, a także brak rozliczenia komunistycznych zbrodni. Bezkarność i kult sowieckich zbrodniarzy są jedną z przyczyn umożliwiających kolejne etapy rosyjskiego imperializmu. Głosowanie za rezolucją było wyraźnym sprzeciwem wobec koncepcji stref wpływów, które Moskwa stara się narzucić Europie Środkowej i Wschodniej, tym razem w ramach imperialistycznej ideologii „ruskiego miru”. Miałem okazję pracować nad tekstem rezolucji przygotowanej przez moją grupę polityczną. Cieszę się, że wiele jej zapisów, w tym odwołanie do zbrodni katyńskiej, znalazło się w finalnej wersji wspólnego dokumentu. Niestety, ostateczny tekst zawiera także błędy i istotne pominięcia. Byłby znacznie lepszy, gdyby największe grupy polityczne zdecydowały się poprzeć poprawki zgłoszone przez EKR, co niestety nie miało miejsca. Warto, aby wyborcy wzięli pod uwagę przyczyny takiego stanowiska. Zachęcam także do szczegółowej analizy treści dokumentu oraz wyników głosowań imiennych, które rzucają światło na rzeczywiste priorytety i intencje poszczególnych ugrupowań.

Resolution on the situation in Venezuela following the usurpation of the presidency on 10 January 2025

Rezolucja zaproponowana przez trzy grupy polityczne – EKR, EPL i Renew, której jestem współautorem, wyraża poparcie dla słusznych dążeń Wenezuelczyków do życia w pokoju i dobrobycie, opartych na korzystaniu z podstawowych wolności przynależnych każdemu człowiekowi. Reżim Maduro nie tylko brutalnie pozbawia obywateli ich praw, prześladując każdego, kto protestuje przeciwko sfałszowanym wyborom, ale również destabilizuje cały region. W zaproponowanym przez nas tekście, podobnie jak w rezolucji przyjętej 19 września 2024 roku, jasno wskazaliśmy, że to Edmundo González Urrutia powinien być uznawany przez społeczność międzynarodową, w tym Unię Europejską, za prezydenta-elekta Wenezueli. Niestety, głosowanie nad poszczególnymi paragrafami tej rezolucji doprowadziło do usunięcia tego kluczowego zapisu. Jest to poważny krok wstecz, dlatego wstrzymałem się od głosu nad ostatecznym tekstem rezolucji. Uważam, że analiza tego głosowania, także w kontekście przebiegu głosowania nad wrześniową rezolucją, rodzi poważne pytania dotyczące wiarygodności i deklarowanej pryncypialności niektórych sił politycznych w Parlamencie Europejskim.

Resolution on the devastating floods in central and eastern Europe, the loss of lives and the EU’s preparedness to act on such disasters exacerbated by climate change

Rezolucja Parlamentu Europejskiego, którą właśnie przyjęliśmy, nie jest bez wad, ponieważ powtarza niektóre teorie dotyczące zmian klimatu i Zielonego Ładu, do których moje stronnictwo odnosi się z dystansem. Przede wszystkim jednak dokument wzywa do zapewnienia natychmiastowej pomocy finansowej i technicznej UE dla państw dotkniętych powodzią. To głos za tym, by pomoc i środki finansowe dla obszarów dotkniętych klęską żywiołową udostępniać możliwie szybko, łatwo i elastycznie. Parlament wzywa do uruchomienia takich mechanizmów jak FSUE, podkreślając, iż budżet funduszu powinien być współmierny do potrzeb, stąd wezwanie Komisji do zwiększenia środków europejskiej rezerwy solidarnościowej (ESR). Rezolucja to także duże wsparcie dla polityki spójności w perspektywie nowych WRF. To istotne zapisy, tak samo jak ważne okazały się usługi szybkiej kartografii satelitarnej w ramach programu Copernicus. Przede wszystkim jednak najważniejsza jest reakcja państwa, jego struktur i instytucji, na każdym szczeblu. Niedługo przyjdzie czas na ocenę tych działań. Niestety w przypadku reakcji i kroków podejmowanych przez polski rząd będą to głosy krytyczne. Tym bardziej należy się uznanie dla niestrudzonych wysiłków i ogromnego zaangażowania zawodowych i ochotniczych oddziałów straży pożarnej, organizacji ratowniczych, policjantów, żołnierzy, w tym terytorialsów, harcerzy, wolontariuszy, wszystkich tych, których gotowość do działania, nawet z narażeniem własnego życia, przyczynia się istotnie do ograniczenia skutków klęski żywiołowej.

Resolution on the need for the EU’s continuous support for Ukraine

Doceniam stanowisko Parlamentu Europejskiego wspierające Ukrainę w obliczu ludobójczej, napastniczej wojny prowadzonej przez Federację Rosyjską. Cieszę się, iż Parlament Europejski dziesiątej kadencji rozpoczął swoje prace od przyjęcia rezolucji będącej kontynuacją zdecydowanego stanowiska z poprzedniej legislatury. Słowa są istotne. Ważniejsze są jednak czyny. Polska w momencie, gdy świat nie dojrzał jeszcze do odpowiednich słów, pokazała czynami, czym jest solidarność, braterstwo, przywiązanie do prawa międzynarodowego, udzielając kluczowej pomocy Ukrainie i schronienia Ukraińcom. Dlatego liczę, iż za słowami rezolucji pójdą czyny, by rosyjski imperializm nie rozlał się po Europie, by Ukraina obroniła swoją niepodległość i integralność terytorialną, by nasza przyszłość znów nie stanowiła troski dla nowych pokoleń, lecz była źródłem nadziei. Tymczasem upiorna historia zeszłego stulecia znów powtarza się na naszych oczach. Szkoda, iż w dokumencie nie wspomniano o losie Tatarów krymskich, którzy 80 lat temu doświadczyli ludobójstwa z rąk Moskwy i którzy ponownie są celem podobnej polityki. Uchwałę taką przyjął polski Sejm. Szkoda, iż niektóre stolice wciąż myślą wąskimi kategoriami szemranych interesów z rosyjską kleptokracją. Powinniśmy być odważniejsi we wskazywaniu hipokryzji nie tylko małych państw, ale także wielkich graczy, których uwikłanie w relacje gospodarcze i finansowe z Rosją ma faktyczny wpływ na potencjał wojenny armii Putina.