Piotr MÜLLER

Mise en œuvre de la politique étrangère et de sécurité commune - rapport annuel 2025

Wstrzymałem się przy tym głosowaniu. Choć w sprawozdaniu jest wiele elementów, które oceniam pozytywnie, to niestety zawiera ono również zapisy, które powodują, że nie mogło ono uzyskać mojego poparcia. Po pierwsze, dokument wielokrotnie odwołuje się do koncepcji Europejskiej Unii Obrony. W praktyce prowadzi ona do dalszej centralizacji kompetencji w obszarze obronności i osłabienia odpowiedzialności państw członkowskich za własne bezpieczeństwo. Po drugie, liczne odniesienia do strategicznej autonomii i strategicznej odporności UE budują narrację o zdolnościach obronnych rozwijanych w oderwaniu od NATO, zamiast w pełnej komplementarności z Sojuszem Północnoatlantyckim. Po trzecie, sprawozdanie kwestionuje dotychczasowe rozumienie przepisów chroniących suwerenność państw w sprawach obronnych, m. in. poprzez krytykę stosowania wyjątków traktatowych. Może to prowadzić do ograniczenia narodowej kontroli nad kluczowymi decyzjami. Po czwarte, dokument zawiera de facto wezwania do rozwoju zdolności wojskowych poza strukturami NATO. Grozi to dublowaniem struktur i nieefektywnym wydatkowaniem środków. Wreszcie, szczególnie niepokojące są postulaty wprowadzenia głosowania większościowego w Radzie UE w obszarze wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony oraz dalsze naciski na tworzenie jednolitego rynku obronnego, co mogłoby odbywać się kosztem interesów narodowych.

Mise en œuvre du régime de conditionnalité liée à l'état de droit

Głosowałem przeciwko temu sprawozdaniu, ponieważ system warunkowości w zakresie praworządności w obecnym kształcie nie jest neutralnym mechanizmem ochrony prawa, lecz narzędziem nacisku ideologicznego wobec państw członkowskich, które nie podporządkowują się linii politycznej Komisji Europejskiej. Praktyka ostatnich lat jednoznacznie to potwierdza. Przez długi czas środki z krajowego planu odbudowy były wobec Polski blokowane pod pretekstem rzekomych naruszeń praworządności. Po zmianie rządu na rząd politycznie uległy wobec Komisji Europejskiej, kierowany przez Donalda Tuska, nastąpił nagły i administracyjny „powrót praworządności”, mimo że kluczowe przepisy prawa w Polsce nie zostały zmienione. Ten przykład pokazuje, że mechanizm warunkowości nie opiera się na obiektywnych kryteriach prawnych, lecz na ocenie politycznej lojalności rządów wobec instytucji unijnych. W efekcie praworządność staje się hasłem instrumentalnym, a fundusze unijne narzędziem szantażu politycznego. Taki model podważa zaufanie między państwami członkowskimi i kompromituje samą ideę praworządności. Z tych powodów zagłosowałem przeciwko sprawozdaniu.

Décarbonation et modernisation de la pêche de l’Union, et développement et déploiement d’engins de pêche

Nie poparłem sprawozdania (wstrzymałem się od głosu), mimo że zawiera ono wiele trafnych diagnoz i postulatów, z którymi co do zasady się zgadzam. Dokument słusznie wskazuje na ograniczony wpływ unijnego rybołówstwa na globalne emisje, brak rynkowych alternatyw dla diesla, zwłaszcza w segmencie małych jednostek przybrzeżnych, oraz realne ryzyko nieproporcjonalnych kosztów transformacji ponoszonych przez rybaków. Pozytywnie oceniam także podkreślenie potrzeby dodatkowego finansowania, wsparcia badań oraz modernizacji floty, w tym poprawy bezpieczeństwa i warunków pracy na statkach. Zasadniczym problemem, który uniemożliwił mi poparcie całości dokumentu, jest jednak jego silne osadzenie w logice Europejskiego Zielonego Ładu oraz celów neutralności klimatycznej do 2050 r., przy jednoczesnym przyznaniu, że obecnie brak technologii pozwalających na ich realne osiągnięcie w sektorze rybołówstwa. W efekcie powstaje konstrukcja polityczna oparta bardziej na deklaracjach niż na rzeczywistych możliwościach branży. Szczególnie niepokojące jest otwieranie drogi do powiązania dekarbonizacji z przydziałem kwot połowowych, dalszego rozszerzania warunkowości wsparcia publicznego oraz wprowadzania nowych mechanizmów kontroli wydajności energetycznej statków. Takie podejście grozi zwiększeniem presji regulacyjnej, zamiast zapewnić rybakom realne i skuteczne wsparcie inwestycyjne.

Protection des mineurs en ligne

Głosowałem przeciwko sprawozdaniu. Choć bezpieczeństwo dzieci jest wartością nadrzędną, zaproponowane rozwiązania prowadzą do naruszenia fundamentalnych zasad. Mój sprzeciw opiera się na trzech filarach: 1. Brak kompetencji UE: sprzeciwiam się centralizacji i narzucaniu unijnej kontroli nad korzystaniem z sieci. Państwa nie przekazały Unii kompetencji do tak głębokiej ingerencji, która narusza ich suwerenność oraz zasadę pomocniczości. 2. Zagrożenie cenzurą: ograniczanie anonimowości pod pretekstem bezpieczeństwa grozi cenzurą prewencyjną. Dążenie do identyfikacji użytkowników i monitorowania treści niebezpiecznie zbliża nas do inwigilacyjnego „modelu chińskiego internetu”. Nie zgadzam się na budowę infrastruktury kontroli społecznej pod płaszczykiem ochrony dzieci. 3. Prymat rodziców: odpowiedzialność za wychowanie i dostęp do treści spoczywa na rodzicach, nie na instytucjach UE. Rola regulatora to realne wzmocnienie rodzin, a nie ich zastępowanie. Zgodnie z linią ECR postulowałem rozwiązania techniczne, nie ideologiczne. Zamiast wprowadzać zakazy, należy zobowiązać platformy do udostępnienia rodzicom interoperacyjnych, skutecznych narzędzi do zarządzania dostępem do treści w całym ekosystemie cyfrowym. Niestety, odrzucono poprawki kładące nacisk na technologiczne wsparcie. Pozostawiono natomiast odgórne ograniczenia, co uniemożliwiło mi poparcie tego dokumentu.

Conséquences institutionnelles des négociations d’élargissement de l’Union

I voted against this report because it uses the pretext of preparing for the enlargement of the European Union to conceal an attempt to change its system. Rather than addressing the actual conditions for the admission of new countries, this document aims to transform the Union into a federation in which decisions would be made without the consent of all Member States. In practice, abolishing the principle of unanimity in key areas would mean abolishing the sovereignty of smaller countries and subordinating them to the will of the largest ones. Such a solution would undermine the institutional balance and trust on which European cooperation is based. One cannot speak of a democratic Union if the Treaties are changed without the consent of the nations. Enlargement should strengthen the community, not centralise power in Brussels. The purpose of Europe is to serve its Member States and their citizens, not to rule over them. This is why I oppose the federalisation of the Union and defend the principle of unanimity as the ultimate safeguard of freedom and equality in Europe.

Motion de censure visant la Commission

Poparłem wniosek o odwołanie przewodniczącej Komisji Europejskiej w większości z innych powodów niż te, które podnosili autorzy rezolucji. Moja decyzja wynika z głębokiej krytyki dotychczasowych działań Komisji pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen. Komisja ponosi odpowiedzialność za błędy w kluczowych obszarach. Przyjęty pakt migracyjny nie zapewnia skutecznej ochrony granic ani sprawiedliwej polityki azylowej. Polityka klimatyczna i tzw. zielony ład zostały oparte na ideologicznych założeniach, które zagrażają konkurencyjności europejskiego przemysłu. Umowa handlowa z Mercosur ignoruje realne ryzyka dla europejskiego rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego. Dodatkowo Komisja wielokrotnie zawodziła w kwestii przejrzystości, terminowości odpowiedzi na pytania parlamentarne oraz należytej kontroli wykonania prawa UE. Te uchybienia podważają zaufanie obywateli do instytucji europejskich. Europa potrzebuje przywództwa odpowiedzialnego, pragmatycznego i skoncentrowanego na bezpieczeństwie, konkurencyjności i interesach obywateli.